In Noord Amerika, maar ook bij onze eigen zuiderburen, wordt het vlees van de muskusrat gegeten. Op het internet zijn talloze recepten te vinden.
Opvallend is dat de muskusrat op veel plaatsen wel wordt gegeten, maar nooit wordt gefokt om het vlees. Het gaat hier dus feitelijk om wild wat vaak is gedood ter bestrijding maar vervolgens als maaltijd wordt bereid in plaats van, zoals in Nederland gebruikelijk is, wordt aangeboden ter destructie.

Wanneer een muskusrat wordt gegeten, krijgt hij een andere naam. In Belgie staat deze lekkernij op het menu als 'waterkonijn'.
Dit is niet zo heel vreemd omdat de muskusrat namelijk geen rat is. In feite is de muskusrat een soort woelmuis. Hij staat dichter bij de hamster en de bever, dan bij soorten als de bruine en zwarte rat.

Een waterkonijn is goed voor ongeveer 2 a 3 porties vlees. Wanneer alle 320.000 muskusratten die gemiddeld per jaar zijn gedood in Nederland waren ingezet ter consumptie als vlees dan betekend dit dat er in die jaren gemiddeld tussen de 640.000 en de 960.000 porties vlees zijn weggegooid.
Dit vlees moet nu ergens anders vandaan komen en dan zou je dus kunnen stellen dat er nu een veelvoud aan dieren zijn gefokt voor de slacht terwijl wij ook ander vlees hadden kunnen consumeren. Vlees wat al voor handen was en nu ter destructie is aangeboden. Namelijk dat van de muskusrat.

kanttekening.
De muskusratten die in Nederland worden gevangen zijn gezonde dieren en daarom uitstekend geschikt voor consumptie. Echter, de muskusratten worden gevangen in klemmen die niet dagelijks worden geleegd. Om gegarandeerd te zijn van vers vlees zouden deze vallen dagelijks geleegd moeten worden wat een extra investering in mensen vergt.

artikel in dagblad trouw: http://www.trouw.nl/