De 320.000 muskusratten die in de afgelopen jaren gemiddeld per jaar zijn gedood in Nederland, zijn voor een groot deel naar een destructiebedrijf gebracht. Dit betekend echter niet dat ze dan niet nuttig ingezet worden. In Nederland komt elk dood dier (of delen/resten daar van), dus ook de hond die je achter laat bij de dierenarts, op de zelfde grote hoop terecht. Deze grote hoop ligt in het destructiebedrijf Rendac te Son http://www.rendac.com

Hier worden al deze dierlijke resten verbrandt en wat daarna overblijft, wordt in tal van producten verwerkt varierend van het asfalt op de weg tot de potloden waar we mee schrijven.

Om een indruk te krijgen van wat hier zoal van wordt gemaakt zou je het boek 'PIG 05049' van van Christien Meindertsma eens moeten bekijken: http://www.christienmeindertsma.com.
Dit boek geeft een overzicht van alle producten die van 1 varken worden gemaakt. Wat het boek niet aangeeft is dat een groot deel van deze producten wordt vervaardigd uit het materiaal wat overblijft na de verbranding bij het destructiebedrijf. Hier komen dus ook de muskusratten terecht.

Waarom dan toch 'How we could have saved the world'?

Omdat het destructiebedrijf bestaat voor alle dierlijke resten die niet anders nuttig ingezet konden worden.

Na verbranding blijft maar heel weinig van 1 muskusrat over en in verhouding met alles wat daar binnen komt is die berg met gemiddeld 320.000 mususratten per jaar niet zo heel erg groot. Met andere woorden: 'How we could have saved the world': Hoe hadden we deze muskusratten (7.040.000 exemplaren sinds 1987) beter in kunnen zetten dan hoe we tot op heden hebben gedaan? Wie had er nu wel te eten gehad? Hoe veel minder nertsen hadden gefokt hoeven worden? Hadden we wellicht banen kunnen creeren door prioriteit te geven aan de complete verwerking van de muskusrat?